Pim Westerweel ervoer als 14 jarig jongetje de sensatie van zijn leven.

Zijn vader, een verwoed amateur-fotograaf, gaf hem toestemming om met zijn 9×12 platencamera te spelen.

Kijkend op het matglas ontdekte hij de magische wereld van het scherp/onscherp en de vertekening van het reële beeld. Met de balg helemaal uitgetrokken kon je de wereld als door een vergrootglas waarnemen en vastleggen.

Deze ervaring was bepalend voor de rest van zijn loopbaan.

Er volgde een tweejarige opleiding aan de Foto Vakschool in Den Haag en daarna kwam hij tijdens zijn militaire dienstplicht haast als vanzelf bij de fotoafdeling van de luchtmacht terecht.

Vervolgens heeft hij van 1960 tot 1970 bij de Amsterdamse dierentuin Artis gewerkt als fotograaf en cineast tot hij in 1970 besloot om mensen te gaan fotograferen.

Het werden eerst sportreportages (schaatsen en voetbal) voor o.a. het weekblad Nieuwe Revu, en daarna – toen hij zelf een studio had – platenhoezen voor o.a. Phonogram met als resultaat ca. 2000 covers, van pop tot klassiek.

In 1975 kwam daar ook werk voor het blad Televizier bij, reportages en portretten, wat ook weer resulteerde in honderden covers.

In 1987 initieerde hij, na een inspirerend bezoek aan het fotofestival Les Rencontres d’Arles in Zuid Frankrijk, het FotoFestival Naarden dat nu jaarlijks 40.000 bezoekers trekt.

Naast dit fotografische werk ontwerpt hij al ruim 25 jaar fotografische dessins voor stoffen, karpetten en papier.

Zijn studio is inmiddels omgebouwd tot fotogalerie.