Middels architectuurprotheses die anticiperen op de context zijn interventies in de ruïne van de voormalige "Stro-kartonfabriek De Toekomst II" gemaakt, met het doel deze desolate plek weer toegankelijk te maken en het proces van verval te adopteren als een kwaliteit. Het typerende van een prothese is dat deze exact is bepaald en geen betekenis heeft zonder de drager. Ook deze architectuurprotheses kunnen niet op zichzelf staan. Zij hebben de drager, in dit geval de ruïne, nodig in hun bestaansrecht. Zonder de ruïnemuren te restaureren of te renoveren geven de architectuurprotheses naast constructieve stabiliteit vooral een nieuwe dimensie in het gebruik. Ze brengen de bezoeker als een soort "urban-exlporer" op bijzondere plekken die voorheen onbereikbaar waren.