Het was warm, erg warm. Daar liep ik dan met mijn tasje waarin een Speed Graphic en wat kleurenfilm, een statief onder de arm, met mijn ambities. Het zweet sijpelde langs mijn slapen, had ik al een zonnesteek? Onder deze zon moest het dan gebeuren, een Spaanse zon. Een liefde, nieuwsgierigheid en een Peugeot 204 uit 1965 hadden me hier gebracht. Maar waar was iedereen? Uit donkere raamgaten kwamen huiselijke geluiden; Een tetterende televisie, een hese luid scheldende vrouwenstem, een rinkelende telefoon. De zee was meestal niet ver weg. Alles was hier anders, de gebouwen, de kleuren, de structuren, de leegte, de droge warmte. En het licht, Spaans Licht. Het was wel mooi om hier te verdwalen in deze wonderlijke kleurige leegte met veel warm cement, afgebladderd stucwerk, de harde en soms lange schaduwen en nergens iets dat beweegt. Het voelde vrij, ik ben vrij.