Ester Afman (1969) uit Groningen fotografeert het liefst het onnoembare, dat wat er niet meer is, in haar documentaire-fotografie brengt ze een ode aan landschappen, mensen en gebouwen. Soms majestueus uittorenend boven de horizon, dan weer vermalen door de tand des tijds.
Door haar urban expedities toont ze ons industrieel erfgoed zoals een vervallen aardappelzetmeelfabriek, afgebrokkelde herenboerderijen in de Graanrepubliek, door Groningse aardbevingen geruïneerde dorpen en woningen.
Wat al die foto's samen bindt is het gebruik van bestaande licht en het melancholieke oog van de maakster zelf. Waarheen leidt die trap? Die houten vlonder in die lege polder? Zijn ze de metafoor voor het wankele evenwicht dat wij mensen hebben in die weidse wereld?