Voor dit fotoboek trachtte Arno Maetens Ethiopië te tonen als een zeer divers land, een land dat in volle bloei en groei is, een land met een bijzondere fierheid en trots over zijn rijke geschiedenis en cultuur, een land dat het verdient om niet langer geassocieerd te worden met eeuwige hongersnood en conflict. Na zijn terugkomst besefte hij echter dat zijn beelden in de eerste plaats getuige zijn van de conversatie die hijzelf is aangegaan met zij die werden vastgelegd op beeld.
Niet zelden neemt de fotograaf onbewust een fysieke afstand van zijn onderwerp, of fotografeerde hij slechts hun achterkant. In de zeldzame gevallen dat iemand zijn blik toonde aan de lens, is de mentale afstand tussen kijker en degene die bekeken wordt bijna tastbaar. Die afstand, fysiek of mentaal, is hoe het voelde om als faranji, als vreemdeling, door Ethiopië te reizen.